Het Andere Meisje

foto: caroline hogervorst

Na de eerste avond met Klaas hield ik nog honderd slagen om de arm.

Dit was niets definitiefs, permanents of iets van serieuze aard moest hij weten.

Nee, nee, natuurlijk niet, knikte Klaas begrijpend.

En als ik geen zin meer heb, ga ik weer weg.

Ja, ja, natuurlijk knikte Klaas.

Later die week zaten we na een wilde middag (en een bezoek aan de Rutgerstichting) in café De Pels. Het was druk. Een journalist, die het later nog tot hoofdredacteur zou schoppen, deed een onomwonden poging mij te versieren. Hij verzekerde mij dat hij en zijn vriendin die in Londen zat, een heel open relatie hadden. Ik had niet zo’n zin in ingewikkeld gedoe, totdat ik zag dat Klaas zwaaide omdat hij naar huis ging. Met... een ander meisje?

Ik herinnerde me dat ik dingen had gezegd als ‘vrijblijvend’ en ‘geen verwachtingen’ maar dat had ik uiteraard allemaal heel eenzijdig bedoeld. Dat had hij toch ook wel begrepen?

En hoezo ging hij naar huis met háár?!

Er zat niets anders op. De journalist die hoofdredacteur zou worden ging met mij mee.

We waren nog niet bij mij thuis of ik had er al spijt van. Eenmaal binnen probeerde ik te verzinnen hoe ik hem weer de deur uit kon krijgen, want ik was heel boos op Klaas.

Er werd aangebeld.

Vriend M. kwam binnen. Hij kwam ook uit De Pels en vond het allemaal maar niks, opdringerige journalisten die mij lastig vielen. Hij kwam de boel in de gaten houden. Terwijl zij mijn biertjes dronken, en keken wie het langst zou blijven zitten – en zou blijven slapen – schreef ik een woedende brief aan Klaas.

Een paar dagen later was er een fotoshoot met ons bandje. We eindigden weer in De Pels. Aan de bar zat Het Andere Meisje. Ze was een beetje aangeschoten. Ze kwam bij mij aan tafel zitten, hing half aan me en verklaarde met dubbele tong dat ze het zo erg vond, dat ik boos was op Klaas, dat ze niet tussen mij en Klaas in wilde staan, dat... Ik onderbrak haar – zag ze niet dat ik met iemand anders aan het praten was? – en ik draaide me weer om.

Het Andere Meisje ging terug naar de bar. Toen ik even later stiekem keek, zag ik dat ze huilde. Even vond ik mezelf gemeen, maar toen voelde ik de brief voor Klaas weer in mijn jaszak zitten en vond ik het weer terecht.

Tijd om naar huis te gaan.

Ik duwde Klaas de brief in zijn handen, zei iedereen gedag en liep naar buiten.

Toen ik een paar meter had gelopen, kwam Klaas naar buiten gerend. Hij had mijn brief op de wc gelezen, zei hij. Ik was onder de indruk dat hij de moeite nam achter me aan te komen, maar ik was vooral onder de indruk dat hij op de schemerige toilet mijn twee in woede volgekrabbelde A4-tjes in mijn onleesbare handschrift had ontcijferd. Dat was een soort heldendaad vond ik. Liefde, begreep ik later.

Maar ik was niet van plan me zo maar gewonnen te geven, dus liep ik nuffig verder.

Het Andere Meisje was ons achterna gekomen uit De Pels. Met haar fiets aan de hand volgde ze ons. Ze gaf Klaas een bosje sleutels. Zijn huissleutels.

Ik stampte boos verder naar huis. Niks nuffig, oprecht boos nu.

Klaas smeekte, legde uit dat er niets was gebeurd, wilde ik niet even luisteren?

‘Hallo, ze had je huissleutels! Die heb ik niet eens!’

‘Ze is net haar huis uitgezet, en ik had gezegd dat ze bij mij terecht kon als dat nodig was’, zei Klaas. ‘Wacht nou even!’

Het Andere Meisje volgde ons nog steeds, half huilend en tussen haar snikken door riep ze naar ons: ‘Jullie zijn zo mooi samen!’

‘Maar hoe kan je dat nou doen?!’

‘Ik vind jullie zo mooi samen! Dat moet niet stuk gaan door mij,’ klonk het achter ons.

‘Ik wil jou, jou, alleen jou!’

‘Maar waarom heeft ze dan je sleutels?’

‘Om haar te helpen! Maar ik wil jou.’

‘Het moet niet stuuuhhuuuk door mij!’

Klaas en ik keken elkaar aan. We waren al een paar grachten verder en nog altijd werden we gevolgd door Het Andere Meisje.

We stonden voor mijn deur.

‘Mag ik even mee naar boven?’

‘Nee,’ zei ik boos.

‘Maar dan kunnen we even rustig praten,’ zei Klaas terwijl hij met zijn ogen wees in de richting Het Andere Meisje, dat een paar meter verderop nog altijd, met haar fiets aan de hand, stond te huilen op de stoep dat we zo mooi waren, en dat het haar speet.

‘We lopen nog wel een stukje.’

Het werd Het Andere Meisje teveel. Ze gooide haar fiets met een dramatisch gebaar op de grond en wierp zichzelf tegen het glas van de pizzeria naast mijn huis. Met haar handen bonkte ze op het raam, met gierende uithalen van het huilen.

‘Iiiiiih....’ snikte ze, ‘het spijhijt me zooohooohooo.’

We liepen ongemakkelijk naar haar toe.

Met haar gezicht tegen het ruit gedrukt huilde ze, kwijl op het glas, en riep dat het allemaal niet zo moest gaan. Het leek ons in ieder geval duidelijk, dat het zo niet ging.

Ik keek langs haar de pizzeria in en zag binnen mijn onderbuurman met de pizzeria-eigenaar aan een tafel een beetje verbouwereerd naar het schouwspel voor het raam kijken. Ik glimlachte en zwaaide naar ze. Ik wist ook niet zo goed hoe ik dit in gebaren vanachter glas moest uitleggen.

Klaas en ik keken elkaar weer aan. We moesten eigenlijk allebei vreselijk lachen, maar ontfermden ons over Het Andere Meisje.

Toen we Het Andere Meisje een beetje gekalmeerd hadden, zetten we haar op haar fiets en beloofden haar dat we niet boos op haar zouden zijn.

We liepen we nog een stukje verder en hoorden in de verte Het Andere Meisje nog roepen: ‘...lie zijn zoooohoo moohooi saaaamen!’

Kopje onder

Ik zat in bad met een kopje thee. Toen de thee op was, liet ik het lege kopje in het water vallen.
Het kopje was als een bootje dat scheef in het water lag. Ik maakte golven en het scheepje deinde op het woeste water.
Er kwam water in het bootje, maar het bleef drijven.
De golven werden hoger en wilder, en het kopje raakte halfvol. Maar het bleef het drijven.
Het fascineerde me, dat kopje dat niet zonk, maar koppig bleef dobberen.

Ik druppelde er voorzichtig nog wat water bij, net zo lang tot het bijna tot de rand gevuld was. Nog zweefde het in het water, bijna onder water maar nét niet helemaal.
Voorzichtig deed ik er nog wat water bij, en nog een beetje. Nog een paar druppels. En toen opeens, vrij plotseling, zonk het kopje pijlsnel naar de bodem van het bad.
Hetzelfde experiment had ik al eens eerder gedaan, als tienjarig meisje in het ligbad in ons vakantiehuisje op Lanzarote. Ik lag droevig in bad, eenzaam en zwaarmoedig over de zwaarte van het bestaan, en melancholiek door de muziek die in de kamer naast mij op stond  – Dream up, dream up, let me fill your cup. Ik voelde mij verbonden met dat kopje al begreep ik niet helemaal waarom.

Kopjes zijn er in veel soorten en maten. Sommige drijven stabieler dan andere, je hebt fijne, porseleinen tasjes, en je hebt robuuste aardewerken mokken. Sommige lopen halverwege al vol en zinken dan radeloos naar de bodem, terwijl weer andere bijna tot de rand gevuld kunnen worden voor ze ondergaan.
Liefde is soms een soort kommetje: iemand kan gemeen tegen je doen, je afwijzen, je teleurstellen, je pijn doen, kwetsen en je kop langzaam vullen met verdriet en narigheid. Maar zie: het blijft drijven, een hele tijd. Maar er komt een moment, er komt een druppel, hoe klein of spreekwoordelijk die dan ook mag zijn, en die maakt dat het bootje zinkt. En als de liefde kopje onder is, valt er niets meer te redden. Met man en muis vergaat de boel.

Bibian rocks

Er zijn ook veel leuke dingen die op je pad komen als je ongeneeslijk ziek bent. Echt! Nu ik me fris en monter voel in het korte chemovrije stukje tussen de kuren, zie ik het heel duidelijk: zelfs in deze moeilijke periode maak ik nieuwe vrienden (of vind ik oude terug en worden goede vrienden nog betere) en voel ik bijna hoe ik groei in emotioneel opzicht. Het zal tenminste naar ik aanneem nog niet het effect zijn van de Tibetaanse mantra die I. mij gisteren heeft toevertrouwd, maar het effect van de kracht van alle liefde en steun.
Hmm, dat klinkt misschien erg klef, maar ik voel me als een ballonnetje dat wordt opgeblazen met goede gedachten, liefde en warmte. Het maakt mij lichter (en ja, ik ben de laatste twee maanden ook letterlijk een paar kilo lichter geworden door kanker, chemo en buikgriepje, maar dat bedoel ik niet).
Iemand schreef me dat ze het zo bijzonder vindt dat ik van deze rotsituatie iets waardevols maak (of dat in ieder geval probeer) maar waar het in feite op neerkomt is dat Klaas, Valentijn, Swip, Lulu en alle vrienden mijn leven waardevol maken door er in deze situatie voor me te zijn!
Ik hoop met mijn blog, met mijn verhalen en met alles wat ik nog ga doen – en ik heb nog veel plannen! – mensen aan het denken te zetten over het leven, en over hun eigen leven. Stel niet uit tot morgen wat je vandaag kunt doen. Niet uit calvinisme, maar omdat je niet weet wat morgen brengt.

Vanmiddag ben ik in de studio geweest met ons bandje Emma Peel. Klaas en drummer Alan hadden het drumstel en de versterkers al neergezet en ik hoefde alleen maar opgehaald te worden en in te pluggen. Dat is het betere rocksterrenleven! Bibian rocks.*
Het was heel vertrouwd om weer in de studio van Frans in Weesp te zijn en tegelijkertijd heel gek. Dat stomme stemmetje in mijn hoofd: geniet er maar extra van, want dit is misschien wel de laatste keer. En melodramatische gedachten: ik weet nog dat ik hier aan het opnemen was en net zwanger van Lulu.
Het was fysiek zwaar, niet in de laatste plaats omdat ik de afgelopen twee maanden nauwelijks heb gebast en bij het vijfde nummer een dikke vette blaar op mijn middelvinger had. Verder had ik het gevoel dat ik nogal gejaagd aan het spelen was – en ik dacht bij mezelf: dat komt natuurlijk omdat de dood me op de hielen zit. Ik wou dat ik mijn hoofd soms even uit kon zetten, want probeer maar eens relaxed te bassen als je dat denkt.

Klaas had het er ook erg moeilijk mee, maar dan meer op het emotionele vlak en het maakte de middag zwaar en beladen. Ik hoop dat we, als we morgenmiddag weer verder gaan, ons meer aan het spelen kunnen overgeven. En dat ik kan verdwijnen in muziek maken, want ik weet uit ervaring dat dat kan. Alles om je heen, al je zorgen, alle tijd, alles even vergeten omdat je muziek maakt. Een beetje dat gevoel als je 's ochtends net wakker wordt. Vredige en gelukzalige leegte, die heel vol en prettig voelt. Als een ballonnetje dat opstijgt.





*Swip heeft een Hyves-hyve aangemaakt: http://bi-ro.hyves.nl/


https://www.facebook.com/emmapeel.theband 


de foto's uit de serie 'bibian rocks' gemaakt door Yeb en Michiel vind je op https://www.facebook.com/media/set/?set=a.2590821964669.2123682.1078221843&type=1