Statistieken

Lieveheersbeestje

Sinds kort doe ik aan yoga. Yoga is goed voor je. Tenminste, dat heb ik vaak gehoord en gelezen, ook in verband met kanker. Gezond eten en yoga kunnen levensverlengend zijn, en nou, daar heb ik wel oren naar. Van de week wist iemand mij dreigend te melden dat hij had gelezen dat yoga juist levensgevaarlijk is en dat je er aan dood kunt gaan, al wist hij de details van het hoe en waarom niet meer.
Het heeft wel iets paradoxaals: mijn ontspannende yoga-uurtje is hiermee een vorm van thrill-seeking geworden.
Licht gespannen lag ik dus op mijn matje in de zonnige zolderruimte, hopend dat ik niet meteen bij mijn tweede yogales het loodje zou leggen. Ik hield nauwlettend in de gaten of ik nog ademde, en of mijn hartslag niet verontrustend hoog werd, en ondertussen probeerde ik goed op te letten waar ik mijn ledematen moest laten.
Toen ik met mijn rechterhand mijn linkerbeen, dat ik had gebogen over mijn rechterbeen, opzij duwde om mijn onderrug te draaien, zag ik een lieveheersbeestje dat landde op een balk van het plafond, vlak boven me.
Ik weet niet of het waar is, maar volgens mij brengen lieveheersbeestjes geluk.
Het mooie van dit soort bijgeloof is, is dat het werkt: omdat ik een lieveheersbeestje zie waarvan ik denk dat het geluk brengt, word ik blij, omdat ik dat denk. En omdat ik dat denk, brengt het geluk. Waarmee dus bewezen is dat lieveheersbeestjes inderdaad geluk brengen.
De zon straalde de ruimte in en het lieveheersbeestje wandelde langzaam over de witte balk.
Ik lag tevreden naar het lieveheersbeestje te kijken. Mijn lieveheersbeestje, want verder zag niemand hem, maar dat kwam waarschijnlijk vooral omdat het de bedoeling was dat je je ogen dicht hield bij de oefeningen.

Daarna moesten we een houding doen op onze buik en een soort stofzuigerbeweging maken. Toen ik me weer op mijn rug draaide, voor de afsluitende ontspanningsoefening, zag ik hem niet meer.
Teleurgesteld probeerde ik mijn hoofd te legen, te ontspannen. Wat jammer! Adem in, adem uit.
Ogen weer even open. Daar! Daar zat-ie! Ietsje verderop.
Een intens geluk maakte zich meester van mij. Tevreden sloot ik mijn ogen en probeerde te zijn in het hier en nu en verder nergens aan te denken.
Maar ik kon niet laten te denken dat ik: 1. bijna weer een yogales had overleefd 2. een lieveheersbeestje had ontdekt en 3. dat ik morgen waarschijnlijk vreselijke spierpijn zal hebben.

Geur

Als ik weer thuis ben na een ziekenhuisbezoek, vind ik de geur van de pleister op de plek waar het infuus heeft gezeten onverdragelijk. Ellendig en doodmoe op de bank, maakt die geur me bijna woedend.  Gistermiddag ook. Laatste keer in AMC, ik ben overgestapt naar andere oncoloog in ander ziekenhuis. Ik was zo moe. En ik had buikpijn die maar niet weg ging, en zo erg was dat ik alleen maar wilde slapen – maar dan wel zonder dat vieze geurtje. Om acht uur lagen we met zijn vieren in ons grote bed (Swip was uit logeren), rijkelijk besmeerd met Rituals eucalyptus massageolie en VapoRub, om ieder zweempje ziekenhuislucht te verdoezelen.

De geur van de kindertjes toen ze klein waren, melk en honingkoekjes, kan ik me precies herinneren, maar ik zou hem zo graag weer eens ruiken. Of de geur van Klaas in zijn nek, toen ik voor de eerste keer naast hem wakker werd.

Vandaag hoorde ik van een familielid dat ik in 30 jaar niet heb gesproken, dat ik toen ik een peuter was dagelijks bij mijn opa en oma in hun wasserij afgeleverd werd. Ik zou kunnen zeggen, dat ik tegelijk met de vuile was werd gebracht, maar dat weet ik niet zeker.
Ik stond daar in een box tussen de reuze wasmachines en de pakken wasmiddel op muziek van de radio te dansen. In de kast heb ik nog een houten kleerhanger met het opschrift 'Tel. 741259 - Chem. Wasserij "Moderna" - Sumatrastraat 216, Amsterdam'.
Ooit heeft een dj na een optreden van ons bandje een poging gedaan mij te versieren; hij schreef zijn telefoonnummer en adres op een bierviltje. Het adres was hetzelfde als dat van wasserij Moderna. Ik vond het onfatsoenlijk in te gaan op avances van iemand die in de oude wasserij van mijn grootouders woonde – al speelde het zeker ook een rol dat ik de dj in kwestie een vreselijke druiloor vond. En dat hij de verkeerde aftershave gebruikte.

Chem. Wasserij Moderna: het verklaart wellicht de gelukzalige opwinding die ik nog steeds heb het bij het openen van pakken wasmiddel, en zelfs mijn plezier bij het doen van handwasjes op vakantie. Of het verheerlijkt rondlopen in de mega-supermarkten met een overdaad aan merken, varianten en geurtjes die de wasmiddelenfabrikanten maken.  En dan mijn absolute favoriete geur Savon Marseille inslaan. Misschien was dat wel het huiswasmiddel van stomerij-wasserij Moderna, en heeft die geur zich diep in mijn olfactorische geheugen gegrift.

Niet zolang geleden pakte ik een handdoek uit de vakantiekast en rook er aan; het wasmiddel uit Spanje! Ik was weer in Cáceres, in de gammele washokken, naast twee Spaanse vrouwen shirts en onderbroeken aan het wassen in de brandende zon, en het maakte niet uit dat ik kletsnat werd en dat op de hand wassen op een ribbelbord eigenlijk rotwerk is. Volstrekt gelukkig tussen het natte, schone wasgoed.  Hoe simpel kan geluk zijn.