Onlangs deed iemand die mij interviewde over mijn blog, muziek en ziekte mij
allerlei intieme ontboezemingen waar ik helemaal niet op zat te wachten.
We hadden ongeveer drie minuten ervoor kennis gemaakt toen hij vertelde dat
hij vader ging worden van een tweede kind.
Ik zat me nog af te vragen of hij iets geels had gegeten, of dat hij
permanente aanslag op zijn voortanden had, dingen die je je wel vaker afvraagt
als je iemand net hebt ontmoet.
Het was nog heel pril, nog maar 7 weken dus ik mocht niets verder
vertellen.
Meestal is zwangerschapsnieuws een heugelijke mededeling, maar in dit geval
vond ik het best onsmakelijke informatie omdat ik de
voor-de-tweede-keer-aankomend-vader aangekleed al redelijk onaantrekkelijk vond,
de gedachte aan deze man naakt in de buurt van een vrouw met als doel
kindertjes maken vond ik zonder enige twijfel in de categorie TMI* vallen.
De huwelijkse perikelen en gebruikte standjes bleven me gelukkig bespaard,
maar er kwam nog meer. Als hij voor de tweede keer vader was geworden, ‘jahaa,
ik ga er maar even van uit dat het gewoon goed gaat met die tweede, haha,’ zei
hij er betrapt lachend bij... Al
konden het er natuurlijk ook twee zijn, want tweelingen kwamen heel veel voor
in zijn familie, vertrouwde hij me toe terwijl hij naar buiten keek.
Ik probeerde me uit alle macht te concentreren op de muntblaadjes in het
glas voor me om visioenen van een kamer vol onaantrekkelijke tweelingen uit
mijn gedachten te bannen.
Maar als dat tweede kind er was... dan ging hij er een knoop in leggen.
Eerst dacht ik nog even aan een knoop in het kind, maar toen de volle
intimiteit van de mededeling tot me door was gedrongen, had ik geen zin meer in
mijn muntthee en keek ik hem geshockeerd aan.
‘Ja, haha, dat kan ik wel tegen jou zeggen, zullke persoonlijke
bekentenissen,’ zei hij geruststellend, ‘want ik zie jou toch nooit meer,
haha.’
